more_horiz
Wiadomości

23-letnia Ukrainka pojechała do Mariupola. Chciała ratować rodziców z "apokalipsy"

Ostatnia aktualizacja: 22.04.2022 13:15
"Koniec świata", "apokalipsa" - tak sytuację w Mariupolu określiła w rozmowie z BBC 23-letnia Anastazja Pawłowa, która z miasta powróciła. Ukrainka wynajęła kierowcę i samochód, a następnie pojechała do oblężonego przez Rosjan miasta, by wydostać stamtąd swoich rodziców.
BBC: 23-latka pojechała do Mariupola, by uratować rodziców z apokalipsy
BBC: 23-latka pojechała do Mariupola, by uratować rodziców z "apokalipsy"Foto: Twitter/@BBCWorld

W Mariupolu na południowym wschodzie Ukrainy brakuje żywności i leków, nie ma bieżącej wody, a środki komunikacji nie działają. W oblężonym mieście zginęły tysiące cywilów.

Pojechała do Mariupola po rodziców

23-latka wynajęła kierowcę i vana od grupy ochotników, którzy też próbowali ewakuować ludzi z Mariupola. Wyruszyli z Zaporoża. BBC podkreśla, że taka podróż jest bardzo niebezpieczna i niezwykle rzadko decydują się na nią osoby niebędące częścią oficjalnych grup humanitarnych.

- Na jednym z punktów kontrolnych, sprawdzając dokumenty, wojskowi wycelowali lufę karabinu maszynowego w stronę naszych głów (…) Wydaje się, że zaraz zabiorą pojazd albo zastrzelą, zgwałcą. Cały czas spodziewasz się, że coś takiego się stanie. To przerażające. Zdajesz sobie sprawę, że żadne z twoich praw nie są tu szanowane - mówi Anastazja.

W tym czasie jej rodzice, Oksana i Dmytro, spali na podłodze swojego domku na przedmieściach Mariupola i starali się przetrwać bombardowania. - Sąsiedzi pomagali sobie nawzajem i podnosili się wzajemnie na duchu - wspomina Oksana.

Wjeżdżając do Mariupola, Anastazja nie wiedziała, czy jej rodzice jeszcze żyją. - Dookoła są płonące samochody, czołgi, dziury w domach, czarne budynki z zawalonymi dachami. Tłumy bardzo brudnych ludzi z pustymi oczami idą (za naszymi pojazdami) wzdłuż zaminowanych dróg. Wszystko im odebrano, ich krewni zmarli - mówi 23-latka.

"Apokalipsa"

Opowiada również o płytkich grobach, jakie mijali po drodze. - Początkowo patrzysz na te groby, jesteś przerażona i zdezorientowana. Ale jak już zobaczysz ich 10 albo 20, po prostu przejeżdżasz - ocenia.

Anastazja i jej kierowca przybyli do Mariupola na krótko przed godziną policyjną i musieli schronić się na noc w szkole przekształconej w obóz dla uchodźców, z którego ludzie mają być wywiezieni do Rosji. Ukraińskie władze określają takie miejsca jako obozy filtracyjne, a kraje zachodnie potępiają te działania jako przymusowe deportacje.

- Są tam ludzie, którzy stracili wszystko. Wiedzą, że nikt po nich nie przyjdzie. Ten obóz to ich jedyna szansa na przeżycie - wspomina Anastazja. - Od tego, co tam widziałam, zrobiło mi się niedobrze. Na podłodze i korytarzach, w klasach i na sali gimnastycznej ludzie leżą prawie jeden na drugim. Wszyscy razem, dziadkowie, kobiety, dzieci. Ciężko tam oddychać, a ludzie nie mają dostępu do bieżącej wody od miesiąca - mówi.

Kobieta ocenia, że tej nocy widziała w Mariupolu "apokalipsę". - Czułam, że wszystko się we mnie zawala. Wydawało się, że wszystko, w co wierzyliśmy, wszystko, co dobre, moje spojrzenie na ludzi, przekonanie, że żyjemy w cywilizowanym społeczeństwie (…) wszystko to było błędem - mówi.

Czytaj także:

Anastazja dotarła do rodziców następnego dnia i oprócz nich ewakuowała z miasta również kilkoro sąsiadów. - W naszym busie zabraliśmy osiem osób - dodaje.

Obecnie Oksana i Dmytro są już w bezpieczniejszym miejscu na zachodzie Ukrainy, a Anastazja wciąż mieszka w Dniprze, do którego uciekła wcześniej z bombardowanego Charkowa ze swoim narzeczonym Abakelią. Ma poczucie winy, że choć uratowała rodziców, wielu innych ludzi zostało w Mariupolu.

- Codziennie dowiaduję się, że któryś z moich kolegów z klasy albo krewnych zginął, albo został ranny - zaznacza. 

Ukraina odpiera rosyjską inwazję:

as

Zobacz także

Zobacz także