Wysyp w polskich lasach. Pyszny grzyb, ale łatwo pomylić z trującym bliźniakiem

Łuszczak zmienny pojawił się w polskich lasach. Niewiele osób go zbiera

W minioną niedzielę 17 maja użytkowniczka facebookowego profilu Leśne Wojaże poinformowała, że w polskich lasach pojawiły się łuskwiaki (łuszczaki) zmienne. Mówią o tym także użytkownicy portalu grzyby.pl. - Śmiało możecie już wyruszyć na poszukiwania jadalnego grzyba, którym jest łuszczak zmienny = łuskwiak zmienny. Niewiele osób go zbiera, a jest bardzo smacznym grzybem - czytamy we wpisie miłośniczki natury.

Łuskwiak zmienny (łuszczak) jest mało znany w Polsce, a zbierają go przede wszystkim doświadczeni grzybiarze. Można go znaleźć głównie w lasach liściastych i mieszanych, na pniakach lub przy podstawie gałęzi. Spotykany jest również w parkach, ogrodach oraz na gałęziach drzew liściastych, zwłaszcza lipy i brzozy. Lubi pojawiać się w okolicach olszy szarej i czarnej, grabu, wierzby, dęba oraz lipy drobnolistnej. Ponadto grzyb obecny jest na całej półkuli północnej. 

Najwięcej łuskwiaków można zebrać w październiku i listopadzie. Gatunek ten pojawia się jednak także w maju, sierpniu oraz we wrześniu. 

Jak wygląda łuszczak zmienny?

Jego kapelusz osiąga średnicę od 3 do 6 cm i ma gładką powierzchnię. Barwa łuszczaków zależy od poziomu wilgotności panującej w siedlisku. Jego owocniki świetnie chłoną wodę, zmieniając przy tym kolor na ciemniejszy (rdzawobrązowy). Natomiast w momencie pojawienia się suszy jaśnieją (stają się piaskowozółte). Trzon o wysokości 5-7 cm jest cienki i smukły, zaś wewnątrz - pusty, łykowaty, z drobnym, ale wyraźnym pierścieniem, poniżej którego pokryty jest brunatnymi łuseczkami. Miąższ kapelusza jest białawy, cienki, miękki i wodnisty, o zapachu świeżego drewna, ale nadal mocno grzybowym. 

Nazwa "łuskwiak" wzięła się od drobnych łusek widocznych na młodych owocnikach, szczególnie na brzegu kapelusza i trzonie. Z kolei określenie "zmienny" odnosi się do barwy grzyba, która - jak już wspominaliśmy - zmienia się w zależności od wilgotności. 

Trzony łuskwiaka nie nadają się do spożycia, ponieważ są łykowate. Kapelusze tych grzybów natomiast wykorzystuje się do sosów i zup - łuszczak zmienia kolor potraw na brązowy. Można go piec, smażyć oraz dusić. 

Łuszczaka zmiennego łatwo pomylić z trującą hełmówką jadowitą

Niezwykle podobnym grzybem do tego gatunku jest silnie trująca hełmówka jadowita. Ta w przeciwieństwie do łuszczaka ma trzon pozbawiony łusek, z podłużnymi włóknami, blaszki w kolorze drewna oraz rośnie głównie na drzewach iglastych.

Przy zbiorach jednak najlepiej kierować się najważniejszą zasadą grzybobrania: zbieramy tylko te grzyby, które znamy. Jeżeli mamy jakiekolwiek wątpliwości, możemy też zasięgnąć opinii doświadczonego leśniczego, skorzystać z atlasów lub skonsultować się z sanepidem. 

Czytaj także:

• Wygląda jak trujący grzyb, a jest jadalny. Rośnie w polskich lasach
• Jak nie zatruć się grzybami. Ekspert radzi i przestrzega
• Grzyby halucynogenne mogą pomóc zerwać z kokainą. Wystarczyła jedna dawka

Źródło: PolskieRadio24.pl/encyklopedialesna.com/ekologia.pl/grzyby.pl/profil Leśne wojaże na Facebooku/asz